αρχική

  • Εισήγηση εκδήλωσης για τις πλημμύρες στη Θεσσαλία

    , , ,

    Εισήγηση της εκδήλωσης/συζήτησης που ακολούθησε την προβολή του ντοκιμαντέρ “No permission needed: mutual aid in the an age of climate catastrophe”

    Την Κυριακή 4/2/2024, στο πλαίσιο αλληλεγγύης και υποστήριξης των καταλήψεων και των ελεύθερων χώρων και σχέσεων, συνδιοργανώσαμε με την κατάληψη Άνω – Κάτω Πατησίων την προβολή του ντοκιμαντέρ “No permission needed: mutual aid in the an age of climate catastrophe” δηλαδή “Χωρίς άδεια: η αλληλοβοήθεια στην εποχή της “κλιματικής καταστροφής”. Επιλέξαμε να μεταφράσουμε το βίντεο αυτό, γιατί, χωρίς να ταυτιζόμαστε απόλυτα με τις θέσεις που εκφράζουν τα συντρόφια από την αμερική, μόλις το είδαμε οι συγκρίσεις και οι αναγωγές με την και καλά “πρωτοφανή” περίπτωση των πλημμυρών της θεσσαλίας ήταν αυτόματες τόσο ως προς τα “αίτια”, τις “συνέπειες”, την κρατική διαχείριση και τις ευκαιρίες κερδοφορίας που δημιούργησαν αλλά και γιατί επικεντρώνεται στην αντίδραση της κοινότητας και την αλληλοβοήθεια που εκφράστηκε. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τις καταστροφές και ως ευκαιρίες οργάνωσης των από τα κάτω και εστιάζει περισσότερο στο παράδειγμα του πουέρτο ρίκο. Στόχος της συλλογικής παρακολούθησης του βίντεο ήταν να μοιραστούμε τις ομοιότητες με την ελληνική και όχι μόνο περίπτωση, την τυπολατρία της κρατικής – μιντιακής διαχείρισης στις “έκτακτες συνθήκες” και τέλος να σταθούμε στις δικές μας απαντήσεις, την αλληλεγγύη και τις αντιστάσεις μας. Παραθέτουμε την εισήγηση που ακολούθησε της προβολής και προηγήθηκε της μακροσκελούς κουβέντας που ανέδειξε ποικίλες ανησυχίες προσωπικές και συλλογικές σχετικά με την κατάσταση που διαμορφώνεται υπό το πρίσμα της “κλιματικής κρίσης” και τη θέση μας εντός της ως πολιτικά – συλλογικά υποκείμενα.

    Ξεκινώντας να πούμε ότι όπως είδαμε και στην αμερική έτσι και στην ελλάδα οι πλημμύρες παρουσιάστηκαν ως πρωτοφανή γεγονότα που ξέσπασαν λόγω της κλιματικής αλλαγής και δημιούργησαν μια συνθήκη έκτακτης ανάγκης! Εδώ και δεκαπέντε χρόνια βέβαια ζούμε σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Και κάθε φορά η ανάγκη αυτή εμφανίζεται ως πρωτοφανής ή άσχετη με τις προηγούμενες. Με σύντομες αναδρομές στο παρελθόν βέβαια βλέπουμε ότι αντίστοιχα φαινόμενα είναι επαναλαμβανόμενα, περιοδικά, αναμενόμενα και όλως τυχαίως οι καταστροφικές τους συνέπειες κατευθύνονται στα πιο υποβαθμισμένα κομμάτια του πληθυσμού και των κοινοτήτων. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να μιλάμε για την τυχαιότητα των καιρικών φαινομένων, όταν στα συνειδητά υποβαθμισμένα δυτικά προάστια που μένουμε καταστροφές και θάνατοι ακόμα και από πλημμύρες μικρής ή μεγαλύτερης έντασης μόνο μεμονωμένα περιστατικά δεν είναι. Κάθε φορά που βρέχει οι δρόμοι γίνονται απροσπέλαστοι, τα υπόγεια -που μένουν κυρίως μετανάστες και μετανάστριες- πλημμυρίζουν, το 2014 πνίγηκαν δύο άνθρωποι στο Μενίδι και στο Καματερό. Παρόμοιο σκηνικό είδαμε και το φθινόπωρο στο κέντρο της Αθήνας (στο μετρό Ευαγγελισμός). Η Θεσσαλία, πάλι, έχει πλημμυρίσει με τον ίδιο τρόπο αρκετές φορές παλιότερα και όχι τόσο παλιά, ώστε να έχουν ξεχαστεί παντελώς οι ίδιες ακριβώς εικόνες από την βυθισμένη Μεταμόρφωση. Και πάει λέγοντας.

    Δεν θα θέλαμε να ξεκινήσουμε όπως το βίντεο και να μπούμε σε μία διαδικασία να διερευνήσουμε αν υπάρχει ή δεν υπάρχει κλιματική κρίση, αν είναι κρίση και ούτω καθεξής… Δεν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε επιστημονικό λόγο και να παγιδευτούμε στην ερμηνεία στατιστικών και διαγραμμάτων που κάθε φορά ερμηνεύονται ανάλογα με το σκοπό της κάθε έρευνας και υπό το θεολογικό πρίσμα της επιστημονικής αλήθειας που εγγυάται την σωτηρία μας. Πιο γόνιμο για μας είναι να επικεντρωθούμε στη διαχείριση της κατάστασης και να αντιληφθούμε τη δική μας θέση μέσα σε αυτή. Σίγουρα η χρήση των λέξεων έχει σημασία… από την “κλιματική αλλαγή”, περάσαμε στην “κλιματική κρίση”, για να έρθει πρόσφατα ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ να την αποκαλέσει “κλιματική κατάρρευση”. Μία καθόλου τυχαία κλιμάκωση της ίδιας της ονομασίας που αποκαλύπτει την ιδεολογική αξία της “κλιματικής απειλής”.

    Η αόριστη έννοια λοιπόν της “κλιματικής κρίσης” συσκοτίζει τα αίτια (αποκρύπτοντας τις ανισότητες και φυσικοποιώντας τις σχέσεις εξουσίας), τις συνέπειες, τις ευκαιρίες, τις διαδικασίες πίσω από τις καταστροφές. Καθόμαστε και μετράμε το μέγεθος των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ή πέφτουμε κάθε φορά από τα σύννεφα, χωρίς να σκεφτόμαστε σε ποιους τελικά πέφτει ο ουρανός πάνω στα κεφάλια, ενώ το κράτος θέτει σε εφαρμογή την καλά εμπεδωμένη από την εποχή covid θανατοπολιτική των φιλανθρωπικών pass ή των αποζημιώσεων στην περίπτωση της εύβοιας και της θεσσαλίας, πετώντας την ευθύνη στους από τα κάτω ατομικά, υποτιμώντας κι άλλο τις ζωές μας. Τα σενάρια επικείμενης καταστροφής τροφοδοτούν μία συγκινησιακή φόρτιση απέναντι στον αφανισμό, μία αίσθηση “ανημπόριας” και τελικά μια εσωτερίκευση του φόβου, με τον καθένα να προσπαθεί μόνο να λύσει τα αδιέξοδά του σε μία καθημερινότητα έτσι κι αλλιώς δύσκολη και υποβαθμισμένη σε όλους τους τομείς, δίνοντας ολοένα και περισσότερο το χώρο στο κράτος να ρυθμίζει κάθε πτυχή της ζωή μας.

    Παράλληλα με το ιδεολόγημα της “κλιματικής κρίσης”, αναδεικνύεται το μοντέλο της ανθεκτικότητας και της προσαρμοστικότητας, άλλες δύο λέξεις που προωθούν μία στρατηγική απορρόφησης των όσων συμβαίνουν από το καθένα μας ατομικά. Η εκμοντερνισμένη αυτή εκδοχή του “κοινωνικού δαρβινισμού” επιβάλλει σε όποιο άτομο έχει την “ικανότητα” να προσαρμόζεται και να αυτορρυθμίζει τη ζωή του, ώστε να ισορροπεί σε μία νέα κάθε φορά κανονικότητα. Όσοι/ες δεν είναι “ικανοί/ές”, δηλαδή όσοι/ες δεν το αντέχει η τσέπη τους να προσαρμόζονται στις κλιματικές συνθήκες και να επενδύουν με νέους όρους, ας πρόσεχαν! Μας είναι ξεκάθαρο όμως ποιοι είναι “ανθεκτικοί” και «ευπροσάρμοστοι». Ενδεικτικά αυτής της κατεύθυνσης είναι τα προγράμματα “εξοικονομώ” που απορρόφησαν τα χρήματα από τα ΕΣΠΑ για να αναβαθμιστούν ενεργειακά τα κτήρια και να προσαρμοστούν στην αλλαγή της θερμοκρασίας. Επίσης, στη βάση της ανθεκτικότητας, μία έννοια που έχει χρησιμοποιηθεί και στα πλαίσια του υγειονομισμού της εποχής covid, παράγονται συναινέσεις, το εθνικό-κοινωνικό σώμα ξαναστήνεται και ισχυροποιείται μέσω του αποκλεισμού των μη ανθεκτικών, των μη προσαρμοστικών, των απείθαρχων, ή αλλιώς όπως μάθαμε στην καραντίνα των “αρνητών”.

    Κομβικό στοιχείο στην όλη διαχείριση των καιρικών φαινομένων είναι οι καταστροφές. Η αντίληψη για το τι συνιστά καταστροφή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κυρίαρχο κρατικό και παραγωγικό μοντέλο οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών. Η κατασκευή του αόρατου εχθρού “φύση”, η δαιμονοποίηση των καιρικών φαινομένων έχει οφέλη για το κράτος και συμβάλει :

    – στην παρουσία του στρατού ως αρωγού εντός των κοινοτήτων (όταν πλέον η πολιτική προστασία με τον αναβαθμισμένο πια ρόλο της δεν μπορεί να ανταπεξέλθει – είδαμε και στο βίντεο πως ο μηχανισμός αυτός ήταν ο πλέον αποτυχημένος/ χωρίς να γνωρίζουν τις περιοχές δεν μπορούσαν ούτε να κινηθούν ούτε να κατανείμουν σωστά την όποια βοήθεια. Απλά υπήρχαν κάνοντας την παρουσία του κράτους αισθητή και δίνοντας πάτημα στα κατασταλτικά σώματα να επέμβουν),
    – στην διαχείριση πληθυσμών και τη βίαιη εκτόπισή τους από ολόκληρες περιοχές, κάτι που υπό κανονικές συνθήκες θα ήγειρε ισχυρές αντιστάσεις,
    – στην ανάδειξη σωτήρων (βλ. περίπτωση Μπέου που βγήκε σαν άλλος Tramp να μοιράσει νεράκια),
    – στην πειθαρχία που προκαλεί ο τρόμος της επιβίωσης,
    – στην αναθέρμανση του ιδεώδους της εθνικής ενότητας για να ξεπεράσουμε την “συμφορά”…

    Η απάντηση του κράτους σε οποιαδήποτε καταστροφή δεν είναι άλλη από την αύξηση της καταστολής και η διαχείριση της κατάστασης με όρους πολέμου. Ενδεικτική στο βίντεο είναι η ποινικοποίηση των λεγόμενων “πλιατσικολόγων” τη στιγμή που υπάρχει ανάγκη για αγαθά επιβίωσης και η διαφορετική μεταχείριση λευκών και μαύρων σε όμοια περιστατικά. Για να θυμηθούμε αντίστοιχα και τους μετανάστες στο δάσος της Δαδιάς το φθινόπωρο, που παρουσιάστηκαν ως εισβολείς στον ελλαδικό χώρο τη στιγμή της φωτιάς.

    Στη Νέα Ορλεάνη και το Πουέρτο Ρίκο είδαμε να εφαρμόζεται ένα στρατιοτικοποιημένο μοντέλο δημόσιας τάξης και κατόπιν ανοικοδόμησης της πόλης με άλλους όρους. Παρόμοια και στη Θεσσαλία η περιοχή μπήκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που γενικά δεν πλημμύρισε για πρώτη φορά. Το κάθε άλλο, οι κάτοικοι της ξέρουν ότι αυτό είναι πάντα πιθανό να συμβεί και έχουν έρθει αντιμέτωποι με τις ίδιας έντασης πλημμύρες και άλλες φορές. Εφαρμόστηκαν, λοιπόν, εκκενώσεις, απαγορεύσεις κυκλοφορίας (όπως καλά έμαθε το ελληνικό κράτος να εφαρμόζει στην καραντίνα), οι ντόπιοι (και όσοι παρακολουθούσαν την κατάσταση live μέσω τηλεοπτικών καμερών και μέσω social media) εξοικειώθηκαν για άλλη μία φορά με την παρουσία του στρατού στο δρόμο που μάχεται όχι κάπου στα σύνορα εξωτερικούς εισβολείς αλλά τον εσωτερικό εχθρό που αυτή τη φορά ήταν ο καιρός! Η στρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής φάνηκε και στην μεταφορά πλημμυροπαθών (των ταξικά κατώτερων προφανώς κομματιών των πληγέντων που δεν είχαν αλλού να πάνε) στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στο Κουτσόχερο και τη μεταχείριση των ανθρώπων αυτών με όρους στρατοπεδικής ζωής και πειθαρχίας.

    Η παρουσίαση οποιασδήποτε καταστροφής ως υπέρτατου κακού που ξεφεύγει από την δυνατότητα του κράτους να προστατεύσει τους υπηκόους του, ανοίγει το δρόμο και στους ειδικούς να μονοπωλήσουν τον δημόσιο λόγο -όπως επί εποχής covid-19, ενισχύει την αυθεντία τους και αποπολιτικοποιεί κάθε κατάσταση, αφαιρεί την πολιτική ευθύνη του κράτους και παραπλανεί τα αντιστεκόμενα άτομα ή τα καταστέλλει. Οι μετεωρολόγοι φέτος πήραν τη θέση των περσινών λοιμοξιολόγων, και πρόβαλαν διαρκώς στα ΜΜΕ τα ονόματα της κάθε κακοκαιρίας σπέρνοντας το φόβο. Όλα αυτά συσπειρώνουν τους κοινωνικούς συμμάχους, προωθούν κρατικές πολιτικές χωρίς αντιστάσεις και δημιουργούν μία νέα εθνική ενότητα απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό που ούτε το κράτος μπορεί να ανταπεξέλθει… και δεν υπάρχει πιο αόρατος εχθρός από τον καιρό! Έτσι, ό,τι συμβαίνει (φωτιές, πλημμύρες), εύκολα και γρήγορα μπορεί να αποδοθεί στην κλιματική «κρίση».

    Επίσης, η παρουσίαση των καιρικών φαινομένων ως υπέρτατων κακών δίνει δυνατότητες. Κάθε καταστροφή είναι μια μεγάλη ευκαιρία: για ανοικοδόμηση, επενδύσεις -αιολικές και όχι μόνο, αναδιοργάνωση του παραγωγικού μοντέλου. Η λεγόμενη “φύση” για το κράτος μεταφράζεται σε κεφάλαιο, επενδύσεις, μέσα παραγωγής, εκμετάλλευση. Αλλά και για τους ανθρώπους που ζούνε σήμερα εντός και εκτός αστικού ιστού, τι είναι “φύση”; Το “φυσικό τους περιβάλλον” και αυτό που πρέπει να διατηρηθεί για να εξασφαλιστεί η επιβίωση τους είναι το τσιμέντο, τα σπίτια, τα εργοστάσια, οι υποδομές και όχι τα ποτάμια και τα βουνά. Επομένως, για κανένα ανθρώπινο ζώο αυτή τη στιγμή, η προστασία της λεγόμενης “φύσης” δεν σημαίνει επιστροφή στη μυθική Αρκαδία, σε μια εξιδανικευμένη και ατίθαση μορφή ζωής, όπου όλα ρέουν χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, αλλά η συνέχιση του ίδιου επί χρόνια τρόπου παραγωγής και αναπαραγωγής των ανθρώπινων κοινωνιών με το ρίσκο να ξανασυμβούν τα ίδια!

    Μιλάμε για μία κατάσταση που είναι χρόνια διαμορφωμένη, με τις όποιες καιρικές συνθήκες να παίζουν το ρόλο του καταλύτη: το τσιμέντο που έχει μπαζώσει κάθε ρέμα που υπάρχει, ο υπερπληθυσμός σε μέρη που δεν μας χωράνε ή που είναι αφιλόξενα για τον άνθρωπο (βλ. λίμνη Κάρλα), η αστικοποίηση της επαρχίας, τα αντιπλημμυρικά έργα βιτρίνα, η αδιάκοπη λεηλασία της γης, του νερού και του αέρα. Και φυσικά οι συνέπειες δεν είναι ίδιες για όλες, όλους και όλα… οι φτωχοί, οι από τα κάτω, είναι αυτές που σε κάθε τέτοια «έκτακτη συνθήκη» χάνουν ζωές, σπίτια, δουλειές, υγεία… Όπως πάντα, εκείνοι που βρίσκονται στον κοινωνικό πάτο-οι μετανάστριες/ες -δεν αναφέρονται καν στις απώλειες- όπως και τα ζώα, για τα οποία ο μόνος λόγος που έγιναν άξια αναφοράς είναι σαν ιδιοκτησία των κτηνοτρόφων, σαν χασούρα δηλαδή στις τοπικές επιχειρήσεις και όχι ως ανεξάρτητα έμβια όντα.

    Τέλος, το ζήτημα που μας απασχόλησε επίσης αρκετά και θα θέλαμε να συζητήσουμε είναι αυτό της αλληλεγγύης, της επικοινωνίας και της δημιουργίας μίας κοινότητας με χαρακτηριστικά αυτοοργάνωσης και αντι-ιεραρχίας, τη στιγμή που οι κάτοικοι σε πρώτη φάση τουλάχιστον είχαν αιτήματα πάνω στην υλική βάση των καταστροφών. Χρειάζονταν από τρόφιμα και στέγη μέχρι απεγκλωβισμούς και περίθαλψη. Όμως, αυτή η συνθήκη έκτακτης ανάγκης που δημιουργήθηκε ενεργοποίησε άμεσα και τα μικροαστικά αντανακλαστικά του εθελοντισμού της σακούλας και την φιλανθρωπία των ΜΚΟ που ταυτόχρονα συγκαλύπτουν και την κρατική ανεπάρκεια. Στοίχημα για μας είναι ναι μεν η έμπρακτη αλληλεγγύη από άτυπα δίκτυα τη δύσκολη στιγμή και όχι αιτήματα προς το κράτος για καλύτερο κράτος. Από την άλλη, επειδή οι δύσκολες στιγμές δεν είναι μεμονωμένες και παροδικές, ζητούμενο είναι και η επικοινωνία, το μοίρασμα μίας κοινής αγωνίας για έναν άλλο κόσμο και τελικά η αμφισβήτηση και στη συνέχεια η σύγκρουση με τον κόσμο που δημιουργεί αυτές τις άτυχες έκτακτες καταστάσεις και όχι μόνο το ξεπέρασμα αυτών!

    Δεν εμπιστευόμαστε κανένα κράτος. Μακριά από λογικές εθελοντισμού και εύκολου ανθρωπισμού, θέλουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυα δίπλα στους ανθρώπους και τα μη ανθρώπινα ζώα που πλήττονται. Την ίδια στιγμή όμως να αντισταθούμε στη λήθη των γεγονότων και στην επανάληψη των “έκτακτων συνθηκών”. Με μόνη απάντηση σε ό,τι ήρθε και σε ό,τι έρχεται την αντίσταση στα σχέδια τους για «πράσινη ανάπτυξη» και εκμετάλλευση της γης, του νερού και του αέρα.

    Στόχος – πρόταση – συλλογικός φραγμός στην επέλαση του υπάρχοντος να είναι η διαχείριση των τόπων μας από εμάς τα ίδια στη βάση της αυτοοργάνωσης και της αντι-ιεραρχίας μακριά από λογικές ανάθεσης και προεκλογικών υποσχέσεων, η αμφισβήτηση των “απειλών” που μας παρουσιάζουν, η δημιουργία δομών και δικτύων αλληλοβοήθειας (όπως επιχειρήθηκε να στηθεί από το στέκι της Καρδίτσας και συνεχίζει να επιδιώκει την επαφή και την επικοινωνία με τις ντόπιες κοινότητες), ο αγώνας ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας.

    Το βίντεο μπορείτε να το δείτε εδώ: https://sub.media/trouble-7


  • Προβολή ντοκιμαντερ – συζήτηση 4/2-19.00

    Προβολή ντοκιμαντερ (30 λεπτὼν) και συζήτηση: No permission needed: Mutual aid in an age of climate catastrophe (via submedia) / Κρατική διαχείρηση-αλληλεγγύη-αντιστάσεις.

    Κυριακή 4 Φλεβάρη, ώρα 19.00 στο στέκι Άνω Κάτω Πατησίων ( Κατάληψη Νάξου 75 και Κρασσά, πλ.Κολιάτσου)


  • Εορταστικό στόλισμα της πόλης για αλληλεγγύη στις καταλήψεις

    , ,

    Μετά τις απανωτές εκκενώσεις των καταλήψεων Ζιζάνια, Άνω Κάτω Πατησίων, στέκι Πολυτεχνείου, Καλιαρντά, Ευαγγελισμός, στο τέλος του καλοκαιριού, …έρχονται οι απανωτές επανα-καταλήψεις τέσσερις μήνες μετά!

    Και ξέρεις…

    Τα σπίτια όσο τα γυμνώνεις, πεισματώνουν…

    Επειδή οι επίθεση απέναντι στους από τα κάτω είναι σφοδρή

    Επειδή οργανώνουν την εκμετάλλευση, την υποταγή και την εξόντωσή μας

    Με όπλα τους νόμους, την καταστολή, τον ρατσισμό, τον σεξισμό, τη φτώχεια, τους “ιούς”, την “φωτιά” και το “νερό”

    Στήνουμε τους δικούς μας χώρους ελευθερίας, φροντίδας και αγώνα

    εκεί όπου συναντιούνται οι επιθυμίες μας και η οργή μας

    που σχηματίζονται οι αγώνες και οι αντιστάσεις μας

    που χτίζονται σχέσεις ισότιμες με βάση την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια

    που προέχει η ανάγκη για συνάντηση, για επικοινωνία, για μοίρασμα, για δημιουργία χωρίς σκοπό το κέρδος

    εκεί που όλα είναι εφικτά!

    Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις και τους ελεύθερους χώρους

    Για να κατεβάσετε την αφίσα από εδώ: https://atopia2023.gr/2023/12/10-100


  • 10, 100 δεν είναι αρκετές

    , ,

    μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο σε μορφή pdf :


  • ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΡΟΜΑ

    , , ,

    Χαρτοπανό που κολλιέται στις γειτονιές της Πετρούπολης, του Ιλίου και των Αγ. Αναργύρων για αντιπληροφόρηση σχετικά με ακόμα μία δολοφονία του Χρήστου Μιχαλόπουλου από χέρι μπάτσου.

    ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

    ΚΡΑΤΟΣ, ΜΠΑΤΣΟΙ, ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

    Τίποτα δεν μας εκπλήσσει πλέον...

    Η κρατική βία, οι σχέσεις εξουσίας, οι ποικίλες εκφάνσεις του ρατσισμού απλώνονται εκθετικά πάνω σε όσους και όσες λογίζονται ως περισσευούμενες ζωές. Ως ζωές χωρίς σημασία. Στους φτωχούς, στις καταπιεσμένες, σε όσους και όσες δεν ταιριάζουν στα κυρίαρχα πρότυπα του κοινωνικού, του νόμου και της τάξης.

    Οι κρατικές και εργοδοτικές δολοφονίες τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνουν ότι όσο περισσότερο οξύνεται ο πόλεμος στους από τα κάτω, τόσο η οποιαδήποτε παρέκκλιση από την κυρίαρχη νόρμα θα λαμβάνει την κατηγορία της απειθαρχίας, της απόκλισης και ως τέτοια θα αντιμετωπίζεται. Ξύλο, καταστολή πορειών και απεργιών, συλλήψεις στο σωρό, εργατικά «ατυχήματα» και εν ψυχρώ δολοφονίες.

    Στις 11/11 σε επαρχιακό δρόμο στο Λεοντάρι Βοιωτίας, οι τοπικοί μπάτσοι της ΟΠΚΕ ξεκινούν μία ακόμη –κατά τα συνηθισμένα τους- καταδίωξη αυτοκίνητου που αρνείται να σταματήσει σε αστυνομικό έλεγχο. Μετά την ακινητοποίηση του αυτοκινήτου, οι κρατικοί δολοφόνοι εκτελούν εν ψυχρώ τον 17χρονο ρομ Χρήστο Μιχαλόπουλο, οδηγό του αυτοκινήτου.

    Καμία κρατική δολοφονία δεν είναι τυχαία. Όσο και αν ο μπάτσος, οι μιντιακές και κρατικές ρητορείες αναπαράγουν το γνωστό αφήγημα περί «εκπυρσοκρότησης» του όπλου, όσο και αν στήνουν την εικόνα του «καλού, οικογενειάρχη, ένστολου που είχε μια ‘κακιά στιγμή’ εν ώρα υπηρεσίας», είναι η αντίληψη ότι κάποιες ζωές δεν έχουν και τόση αξία, που οπλίζει τόσο εύκολα το χέρι κάθε μπάτσου.

    Οι κοινότητες των Ρομ είναι σταθερά στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και μάλιστα με εντεινόμενο τρόπο τα τελευταία χρόνια. Η πάγια περιθωριοποίησή τους από το κοινωνικό σώμα, η αντιμετώπισή τους ως κάτι ξένο λόγω του διαφορετικού τρόπου οργάνωσης της ζωής τους που «θίγει» τα κοινωνικά προβλεπόμενα του λευκού, δυτικού προτύπου, είναι που «ντύνει» την πρόσληψή τους ως «διαρκή κίνδυνο» που χρήζει άμεσης κρατικής καταστολής. Ο στιγματισμός των κοινοτήτων τους και η αντιμετώπισή τους εκ προοιμίου ως παραβατικές και εγκληματικές, οι συχνές «κραυγές φιλάνθρωπου δυτικού ανθρωπισμού» από στόματα πολιτικών περί ανέλπιδων προσπαθειών κοινωνικής ενσωμάτωσής τους που σκοντάφτουν στην άρνηση των κοινοτήτων των Ρομ να συμμορφωθούν προς τις υποδείξεις του κοινωνικά «ορθού», στήνουν το κατάλληλο σκηνικό για να παρουσιαστεί η κατασταλτική αντιμετώπισή τους ως κάτι το «φυσικό» και αναμενόμενο. Μια ματιά στις γειτονιές στο Μενίδι, το Ζεφύρι και τα Λιόσια με τις πάνοπλες στρατιές αστυνομικών, ετοιμοπόλεμων να δράσουν ενάντια στους καταυλισμούς των Ρομ, αποκαλύπτει ακριβώς τι αντιμετώπιση τούς επιφυλάσσει το κράτος.

    Ένα χρόνο από την εν ψυχρώ δολοφονία του 16χρονου Ρομ Κώστα Φραγκούλη στα Διαβατά Θεσσαλονίκης για είκοσι ευρώ απλήρωτης βενζίνης από μπάτσους της ΔΙΑΣ και μόλις δύο χρόνια από την εκτέλεση του 18χρονου Ρομ Νίκου Σαμπάνη στο Πέραμα, η δολοφονία του Χρήστου δεν είναι ένα ακόμα μεμονωμένο ή εξαιρετικό γεγονός. Είναι ο κανόνας της κρατικής βίας και των σχέσεων εξουσίας. Είναι η καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων, που τίθενται στο περιθώριο. Είναι ο λόγος να είμαστε εξοργισμένες σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας. Ο λόγος να επιστρέφουμε κάθε μέρα λίγη από τη βία που δεχόμαστε σ’ αυτούς που μας θέλουν να συνηθίσουμε τον θάνατο. Στο κράτος, τα αφεντικά και τα τσιράκια τους.

    ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΡΟΜ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ

    Η ΟΡΓΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΡΓΗ


  • [Πετρούπολη] Παρέμβαση για τις πλημμύρες στη θεσσαλία και την υποτίμηση των ζωών μας

    , , ,

    Την Παρασκευή 27/10 βγήκαμε στους δρόμους της πετρούπολης πραγματοποιώντας παρέμβαση με αφορμή τις πλημμύρες στην θεσσαλία, ενάντια στη λήθη των γεγονότων και στην επανάληψη των «έκτακτων συνθηκών», ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας.

    Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μοιράστηκε το κείμενο της ατοπίας (https://atopia2023.gr) και κολλήθηκαν αυτοσχέδιες αφίσες.

    Ενάντια στην υποτίμηση και τη βία που δεχόμαστε
    Πάντα απροσάρμοστες, πάντα χειμαρρώδεις

    ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ


  • ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ_ΔΥΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

    Τα κυρίαρχα μέσα μαζικής αποχαύνωσης αποκρύπτουν τη φρικαλεότητα και τον πόλεμο που εξαπολύεται από τις 7 Οκτωβρίου 2023 εναντίον των κατοίκων στη Λωρίδα της Γάζας και εναντίον των Παλαιστινίων σε όλο το Ισραήλ από τον ισραηλινό στρατό και τους συμμάχους του. Ως ελάχιστη προσπάθεια για τη διάχυση της πληροφορίας και του βιώματος των ανθρώπων που ζουν την πραγματική φρίκη μεταφράσαμε δύο συνεντεύξεις (ενός Παλαιστινίου που ζει στη βόρεια Παλαιστίνη και ενός Ισραηλινού αναρχικού πολιτικού κρατούμενου) που δημοσιεύτηκαν στα αγγλικά στην ιστοσελίδα https://crimethinc.com/ .


  • ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

    ,

    Χαρτοπανό που κολλιούνται στις γειτονιές της Πετρούπολης, του Ιλίου και των Αγ. Αναργύρων για αντιπληροφόρηση σχετικά με τις πρόσφατες δολοφονίες του Κώστα Μανιουδάκη στην Κρήτη και του Αντώνη Καριώτη στο λιμάνι του Πειραιά.

    ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

    ΚΡΑΤΟΣ, ΜΠΑΤΣΟΙ, ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

    Τίποτα δεν μας εκπλήσσει πλέον...

    Η κρατική βία, οι σχέσεις εξουσίας, οι ποικίλες εκφάνσεις του ρατσισμού απλώνονται εκθετικά πάνω σε όσους, όσα και όσες λογίζονται ως περισσευούμενες ζωές. Ως ζωές χωρίς σημασία. Στους φτωχούς, στις καταπιεσμένες, σε όσους και όσες δεν ταιριάζουν στα κυρίαρχα πρότυπα σεξουαλικότητας, αρτιμέλειας, κοινωνικότητας, στα πρότυπα του νόμου και της τάξης.

    Οι κρατικές και εργοδοτικές δολοφονίες τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνουν ότι όσο περισσότερο οξύνεται ο ακύρηχτος πόλεμος στους από τα κάτω, τόσο οποιαδήποτε παρέκκλιση από την κυρίαρχη νόρμα θα τσακίζεται με το πρόσχημα της απειθαρχίας.

    Ξύλο, καταστολή πορειών και απεργιών, συλλήψεις στο σωρό, εργατικά «ατυχήματα» και εν ψυχρώ δολοφονίες.


    Αρχές του περασμένου Σεπτέμβρη στα ψιλά γράμματα των τοπικών μέσων ενημέρωσης της Κρήτης αρχίζει να διακινείται η πληροφορία του θανάτου ενός 58χρονου λόγω ανακοπής κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου. Αυτό που προσπαθούσαν επιμελώς τα αρδάκια* της Κρήτης να αποκρύψουν είναι ότι κάτω από την λιτή αναγγελία θανάτου κρυβόταν μία ακόμα κρατική δολοφονία από τους ένστολους φρουρούς του κράτους με τη βοήθεια όλου του κρατικού, μιντιακού και ιατροδικαστικού μηχανισμό.

    Την Παρασκευή 01 Σεπτεμβρίου, ο 58χρονος Κώστας Μανιουδάκης κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου για κατοχή ναρκωτικών ουσιών στον επαρχιακό δρόμο Φρε-Βρυσσών γίνεται δέκτης του τραμπουκισμού και ξυλοδαρμού –κατά τη συνήθη πρακτική- των μπάτσων των ΤΑΕ Σούδας. Παρά τις προσπάθειες παροχής πρώτων βοηθειών από αλληλέγγυους περαστικούς, θα συρθεί δεμένος πισθάγκωνα με χειροπέδες στο περιπολικό και θα καταλήξει λίγη ώρα αργότερα στο Κέντρο Υγείας Βάμου.

    Άμεσα συστήνεται η κρατική και μιντιακή ρητορεία περί θανάτου λόγω παθολογικών αιτιών, σε μια προσπάθεια συγκάλυψης της κρατικής δολοφονίας και παρουσίασής της ως ένα ακόμα ατυχές συμβάν στη «φυσική ροή των πραγμάτων», για το οποίο ουδεμία ευθύνη βαραίνει το κράτος και τους ένστολους φρουρούς του. Η ιατροδικαστική έκθεση περί θανάτου αποδιδόμενου σε «παθολογικά αίτια άνευ κακώσεων» του Σταμάτη Μπελιβάνη, ιατροδικαστή του υπουργείου Δικαιοσύνης, γνωστού για την προσπάθεια συγκάλυψης λίγο καιρό πριν γυναικοκτονίας στην Κρήτη, αλλά και η μαγειρεμένη από τις ανακριτικές και δικαστικές αρχές δικογραφία που θα παρουσιάσει τον Κώστα Μανιουδάκη ως κατηγορούμενο, θα ανατραπεί από τις μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν μπροστά στον ξυλοδαρμό του από τους μπάτσους αλλά και από την εικόνα που αντίκρισαν τα οικεία του πρόσωπα.

    Η δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη είναι μονάχα ένα στιγμιότυπο του ολοένα και εντεινόμενου πολέμου που διεξάγεται στους από τα κάτω. Δεν πρόκειται ούτε για «κακιά στιγμή», ούτε για προϊόν της αυθαιρεσίας ή κατάχρησης εξουσίας ενός μπάτσου. Πρόκειται για τη συστηματική λειτουργία του κατασταλτικού μηχανισμού, που ντοπαρισμένος από εθνικά ιδεώδη και μια διάχυτη ματσίλα επιβολής του ρόλου του, επιτελεί το νομιμοποιημένο καθήκον του. Την καθυπόταξη των από κάτω, τη διασφάλιση με κάθε κόστος της τάξης και ασφάλειας του κράτους που επιβραβεύει το δολοφονικό έργο των φρουρών του. Αυτό αποδεικνύει, εξάλλου, η κατασταλτική φρενίτιδα των τελευταίων ετών και η αστυνομική και στρατιωτική διαχείριση κάθε κοινωνικού ζητήματος. Στην εποχή των αλλεπάλληλων κρίσεων και της μόνιμης συνθήκης έκτακτης ανάγκης, η καταστολή είναι το μοναδικό αντίδοτο για τη διασφάλιση της συστημικής ομαλότητας. Η δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη είναι κομμάτι του μακρύ καταλόγου της κρατικής βίας και των δολοφονιών. Από τις εκκενώσεις καταλήψεων, το χτύπημα διαδηλώσεων και απεργιών, τον εγκλεισμό μεταναστ(ρι)ών στα στρατόπεδα και τις καθημερινές δολοφονίες στα σύνορα, μέχρι τις κρατικές δολοφονίες για 20 ευρώ του 16χρονου ρόμ Κώστα Φραγκούλη τον περασμένο χρόνο. Αυτή είναι η διαχείριση που επιφυλάσσει το κράτος για όσα δεν ταιριάζουν στα κυρίαρχα πρότυπα του νόμου και της τάξης, για όσες αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμες, για όσους δεν θέλουν να συνηθίσουν τη διαρκή τους υποτίμηση.

    * αρκτικόλεξο του συνθήματος «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι»


    Στις 5 Σεπτεμβρίου ο Αντώνης Καργιώτης δολοφονείται από τα τσιράκια των αφεντικών του πλοίου Blue Horizon μπροστά στα μάτια δεκάδων επιβατών. Αν και τα πρώτα δημοσιεύματα των μέσων μαζικής αποχαύνωσης έσπευσαν να αναπαράγουν την κατασκευασμένη είδηση περί επιβάτη που προσπάθησε ανεπιτυχώς να επιβιβαστεί σε εν πλω πλοίο, το βίντεο που διακινήθηκε άμεσα από τον κόσμο που βρέθηκε μπροστά στο «αδιανόητο», γρήγορα άφησε έκθετα τα μέλη του πληρώματος και τη διοίκηση της εταιρίας που προσπάθησαν να κουκουλώσουν τη δολοφονία.

    Τα καθόλου αθώα «πειράγματα», οι αντεγκλήσεις και τα σπρωξίματα που προηγήθηκαν από τα μέλη του πληρώματος μέχρι την τελική «εκπαραθύρωσή» του Αντώνη από τον καταπέλτη του πλοίου, η αναλγησία που επέδειξαν οι ιθύνοντες ακόμα και μετά τον θάνατό του, με το καράβι να σαλπάρει αφήνοντας το σώμα του να επιπλέει, αποδεικνύουν ότι η δολοφονία του δεν ήταν καθόλου ένα «ατυχές» γεγονός. Πρόκειται για την ακραία εκδήλωση της αντιμετώπισης που επιφυλάσσεται στα άτομα με αναπηρία, για όσους, όσες και όσα ξεφεύγουν από το κοινωνικό ιδεώδες της ευρωστίας και αρτιμέλειας, και λογίζονται ως «μη κανονικά». Για εκείνα τα άτομα που γίνονται αντικείμενο της απέχθειας, της υποτίμησης, του εξευτελισμού από το «υγιές σώμα των πολιτών», που δέχονται διαρκώς τον κοινωνικό ρατσισμό με «αθώα» αστειάκια, που υφίστανται από οικείους και αγνώστους την οικονομική εκμετάλλευση και τη σεξουαλική κακοποίηση, ή στην καλύτερη περίπτωση γίνονται δέκτες της συμπόνιας των «φιλάνθρωπων». Μιας συμπόνιας που δεν ξεφεύγει από την πρόσληψή τους ως κατώτερες υπάρξεις που χρήζουν της βοήθειας του «ισχυρότερου».

    Η δολοφονία του Αντώνη συμπορεύεται με τις δολοφονικές επί δεκαετίες πρακτικές του κράτους απέναντι στα άτομα με αναπηρία: εγκλεισμός σε ιδρύματα, περιθωριοποίηση, ιατρικοποίηση της αναπηρίας και απομάκρυνση από το «εύρωστο» κοινωνικό πεδίο, εξάλειψη της όποιας προνοιακής πολιτικής των επιδομάτων του ξεροκόμματου, βία και καταστολή. Η εικόνα του βίαιου καθαρισμού της 69χρονης γυναίκας στον Ωροπό με λάστιχο στην πιλοτή της πολυκατοικίας, όπου διέμενε, από τους διασώστες ιδιωτικού ασθενοφόρου λίγους μήνες πριν, όπως και αναρίθμητα άλλα παραδείγματα, φανερώνουν περίτρανα την αντιμετώπιση που επιφυλάσσει κράτος και πρόνοια για τους ανθρώπους αυτούς.

    Την ίδια στιγμή, η βίαιη απώθηση από το πλοίο εν κινήσει καταδεικνύει πως η βαριά βιομηχανία του τουρισμού επιφυλάσσει διαφορετική αντιμετώπιση στους ταξιδιώτες ανάλογα με το κοινωνικό τους προφίλ. Οι λευκοί, δυτικοί, κατά προτίμηση από τις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες της ευρώπης, με τα παχουλά πορτοφόλια και τη «λατρεία» για το «εθνικό μεγαλείο και την ιστορία» του πολιτισμού, γίνονται δεκτοί με ανοιχτές αγκάλες. Στον αντίποδα, τουριστική βιομηχανία και μεταναστευτική πολιτική του κρατικού μηχανισμού μάς έχουν συνηθίσει στη βίαιη απώθηση, τα παγκρόμ και τους πνιγμούς στις γαλάζιες θάλασσες του αιγαίου όλων εκείνων των απόκληρων της κοινωνικής καθαρότητας και μεταναστ(ρι)ών, όλων εκείνων που συσσωρεύονται πίσω από την αιώνια φιγούρα του Άλλου που έρχεται ως απειλή για την κοινωνική ομαλότητα και καθαρότητα του έθνους.


    Η περίπτωση του Κώστα Μανιουδάκη και του Αντώνη Καργιώτη δεν είναι ένα μεμονωμένο ή εξαιρετικό γεγονός. Είναι ο κανόνας της κρατικής βίας και των σχέσεων εξουσίας. Είναι η καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων, που τίθενται στο περιθώριο. Είναι ο λόγος να είμαστε εξοργισμένες σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας. Ο λόγος να επιστρέφουμε κάθε μέρα λίγη από τη βία που δεχόμαστε σ’ αυτούς που μας θέλουν να συνηθίσουμε τον θάνατο. Στο κράτος, τα αφεντικά και τα τσιράκια τους.


  • Και ο ουρανός έπεσε στα κεφάλια μας…

    , , ,

    [Κείμενο που μοιράζεται πόρτα πόρτα και χέρι με χέρι στα δυτικά με αφορμή τις πλημμύρες στη Θεσσαλία.]

    Έχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τότε που οι πλημμύρες της Θεσσαλίας
    και ο απόηχος τους μάς άφησαν άναυδους/ες. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι -για
    ακόμη μια φορά- το ζήτημα αυτό κινδυνεύει να «χαθεί» μέσα στην ασταμάτητη
    ροή της πληροφορίας. Κινδυνεύει να θεωρηθεί ως μεμονωμένο περιστατικό
    που οφείλεται στην «πρωτοφανή» ένταση και την τυχαιότητα των φυσικών
    φαινομένων. Είναι όμως πράγματι έτσι; Στα υποβαθμισμένα δυτικά προάστια
    που μένουμε τα παραδείγματα καταστροφών και θανάτων από τις πλημμύρες
    που δημιουργούν μικρής ή μεγαλύτερης έντασης νεροποντές είναι τόσα, που
    μόνο για μεμονωμένα περιστατικά δε γίνεται να μιλάμε. Κάθε φορά που βρέχει
    οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια γίνονται απροσπέλαστα, τα υπόγεια -που μένουν
    ως επί το πλείστον μετανάστριες και φτωχοί- πλημμυρίζουν, το 2014 πνίγηκαν
    δύο άνθρωποι στο Μενίδι και στο Καματερό. Το ίδιο σκηνικό είδαμε πριν
    βδομάδες και στο κέντρο της Αθήνας (στο μετρό Ευαγγελισμός) σε ένα έργο
    που φαίνεται να έχει πολλά ακόμα επεισόδια…


    Μεμονωμένο περιστατικό δεν αποτελεί ούτε η διαχείριση των πλημμύρων στη
    Θεσσαλία από το κράτος και τα ΜΜΕ. Ό,τι έγινε, εύκολα και γρήγορα
    αποδόθηκε στην κλιματική «κρίση» -όπως και πρότερα έγινε με τις φωτιές του
    καλοκαιριού. Ευθύς αμέσως τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, ανάμεσα στις
    κραυγές «φιλάνθρωπης» ανησυχίας για νεκρές, πληγέντες, χαμένες περιουσίες
    και κατεστραμμένες ζωές φρόντιζαν παράλληλα να καθιστούν σαφές πως
    κράτος και τοπικοί παρατρεχάμενοι δεν είχαν καμία ευθύνη. Η ρητορεία που
    χρησιμοποιήθηκε θυμίζει κάτι από το πρόσφατο παρελθόν- αυτό του covid- και είναι ταυτόχρονα δηλωτική για αυτό που θα επακολουθήσει. Όπως και με την απειλή του covid, έτσι και τώρα με τον καινούριο απρόβλεπτο εχθρό- το κλίμα- ενεργοποιήθηκε μια ακόμη κατάσταση έκτακτης συνθήκης, όπου ξεδιπλώθηκαν στρατηγικές φόβου και εκπειθάρχησης. Αρκεί να σκεφτούμε τα αμέτρητα πλέον δημοσιεύματα των ΜΜΕ, κάθε φορά που οι μετεωρολόγοι προβλέπουν μια κακοκαιρία με τις απαραίτητες βέβαια συστάσεις για αυτοπροστασία.

    Η διαχείριση αυτή δεν είναι ελληνικής σύλληψης. Εδώ και χρόνια δουλεύεται το αφήγημα της «κλιματικής αλλαγής», που μετονομάστηκε σε «κλιματική κρίση»,
    για να έρθει πριν λίγες μέρες ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ να την αποκαλέσει
    «κλιματική κατάρρευση». Μία καθόλου τυχαία κλιμάκωση της ίδιας της ονομασίας που αποκαλύπτει την ιδεολογική αξία της «κλιματικής απειλής», ως μηχανισμό παραγωγής φόβου, ως κατασκευή ελέγχου και πειθάρχησης, ως συγκινησιακή φόρτιση απέναντι στον αφανισμό και εν τέλει συστράτευση απέναντι σε ακόμα έναν αόρατο εχθρό.

    Τα καταιγιστικά σενάρια επικείμενης καταστροφής τροφοδοτούν μία αίσθηση
    «ανημπόριας» και τελικά μια εσωτερίκευση του φόβου, με τον καθένα να
    προσπαθεί μόνο να λύσει τα αδιέξοδά του σε μία καθημερινότητα έτσι κι
    αλλιώς δύσκολη και υποβαθμισμένη σε όλους τους τομείς, δίνοντας ολοένα και
    περισσότερο το χώρο στο κράτος να ρυθμίζει κάθε πτυχή της ζωή μας. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα της συνεχούς διακινδύνευσης και της εξατομίκευσης οι κρατικοί μηχανισμοί αρκούνται στην αποστολή ενός μηνύματος από το 112 που ενημερώνει ότι έρχεται κακοκαιρία ή φωτιά για να περιορίσουμε τις κινήσεις μας (βέβαια, μπορεί να βρέχει καταρρακτωδώς, αλλά για δουλειά θα πάμε, μόνο η βόλτα απαγορεύεται!). Εκκενώνουν περιοχές, απομακρύνουν κόσμο από τον τόπο του, για να μην έχουν την ευθύνη ανθρώπινων απωλειών (χωρίς να μετρούν στις απώλειες τα χωριά, τα ζώα, την άγρια ζωή, τα δάση, τα φυτά). Μοιράζουν την πίτα σε ημετέρους εργολάβους, ενώ αυτό που επιφυλάσσουν στους/στις υπόλοιπες είναι αποζημιώσεις – ξεροκόμματα και περισσότερη καταστολή σε όσους καταδεικνύουν τον πραγματικό υπεύθυνο. Υπέροχες αντιστροφές, υπέροχες ευκαιρίες αποδέσμευσης κεφαλαίων.

    Η πλημμύρα στο θεσσαλικό κάμπο έδωσε επιπλέον την ευκαιρία για επικοινωνιακά και ψηφοθηρικά παιχνίδια εξουσίας. Από τη μία, ο σιχαμένος
    δήμαρχος Βόλου, Μπέος, που θέλει να εκμεταλλευτεί το νερό των βουνών της
    περιοχής, βγήκε να κάνει το σόου του με εμφιαλωμένα νερά, εκμεταλλευόμενος
    ακαριαία την ευκαιρία ψηφοθηρικής περιοδείας στην εκλογική του περιφέρεια.
    Από την άλλη, κυβερνητικά στόματα εξήγγειλαν δίχως περιστροφές ότι τα
    φαινόμενα αυτά θα επαναλαμβάνονται, ότι δεν θα κάνουν τίποτα, μόνο θα
    αποζημιώνουν… θα εφαρμόσουν δηλαδή την καλά εμπεδωμένη από την εποχή
    covid θανατοπολιτική των φιλανθρωπικών pass πετώντας όχι μόνο το
    ξεροκόμματο, αλλά και την ευθύνη στους από τα κάτω ατομικά, υποτιμώντας κι άλλο τις ζωές μας. Κάπως έτσι, η κρατική και νεοφιλελεύθερη διαχείριση «νίπτει τας χείρας της» στα καθαρά νερά των ιδεολογημάτων της και συ «σκάσε και κολύμπα» κυριολεκτικά στα σκατόνερα.

    Και κάπως έτσι, οι ευθύνες απέναντι στις όποιες καταστροφές και τους
    θανάτους βαραίνουν τη «φύση» και όχι εκείνους που χρόνια τώρα
    οργανώνουν την υποτίμηση των ζωών μας.

    Δεν δεχόμαστε «επίθεση» από «φυσικούς εχθρούς», ούτε το «καλό κράτος» κάνει ό,τι μπορεί για να μας σώσει. Αυτές είναι ιστορίες των μμε και των κυβερνητικών στελεχών. Μιλάμε για μία κατάσταση που είναι χρόνια διαμορφωμένη, με τις όποιες καιρικές συνθήκες να παίζουν το ρόλο του
    καταλύτη: είναι το τσιμέντο που έχει μπαζώσει κάθε ρέμα που υπάρχει, ο
    υπερπληθυσμός σε μέρη που δεν μας χωράνε, η αστικοποίηση της επαρχίας, τα
    αντιπλημμυρικά έργα βιτρίνα, η αδιάκοπη λεηλασία της γης, του νερού και του
    αέρα. Και φυσικά οι συνέπειες δεν είναι ίδιες για όλες, όλους και όλα… οι
    φτωχοί, οι από τα κάτω, είναι αυτές που σε κάθε τέτοια «έκτακτη συνθήκη»
    χάνουν ζωές, σπίτια, δουλειές, υγεία… Όπως πάντα, εκείνοι που βρίσκονται στον κοινωνικό πάτο-οι μετανάστριες/ες -δεν αναφέρονται καν στις απώλειες- όπως και τα ζώα, για τα οποία ο μόνος λόγος που έγιναν άξια αναφοράς είναι σαν ιδιοκτησία των κτηνοτρόφων, σαν χασούρα δηλαδή στις τοπικές επιχειρήσεις και όχι ως ανεξάρτητα έμβια όντα.

    Δεν εμπιστευόμαστε κανένα κράτος είτε «φιλελεύθερο», είτε «κοινωνικό» ή
    «όπως-θες-ονειρέψου-το» ότι θα μας σώσει. Μακριά από λογικές εθελοντισμού
    και εύκολου ανθρωπισμού, που συγκαλύπτουν τους καιροσκόπους διαχειριστές
    του κράτους, στεκόμαστε αλληλέγγυα δίπλα στους ανθρώπους και τα μη
    ανθρώπινα ζώα που πλήττονται. Την ίδια στιγμή ας αντισταθούμε στη λήθη των γεγονότων και στην επανάληψη των «έκτακτων συνθηκών». Μόνη απάντηση σε ό,τι μας βρήκε και σε ό,τι έρχεται η αντίσταση στα σχέδια τους για «πράσινη ανάπτυξη» και εκμετάλλευση της γης, του νερού και του αέρα. Μόνος συλλογικός φραγμός στην επέλαση του υπάρχοντος: η διαχείριση των τόπων μας από εμάς τα ίδια στη βάση της αυτοοργάνωσης και της αντι-ιεραρχίας μακριά από λογικές ανάθεσης και προεκλογικών υποσχέσεων. Οι συλλογικές μας απαντήσεις: η αμφισβήτηση των «απειλών» που μας παρουσιάζουν, η δημιουργία δομών αλληλοβοήθειας, ο αγώνας ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας.

    Ενάντια στην υποτίμηση και τη βία που δεχόμαστε
    Πάντα απροσάρμοστες, πάντα χειμαρρώδεις

    ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

    Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο σε μορφή pdf


  • Αλληλεγγύη στην κατάληψη Ευαγγελισμός

    , , , ,

    Την Παρασκευή 25/8 το πρωί οι δυνάμεις καταστολής εκκένωσαν τις καταλήψεις “Ζιζανια”  και “Στέκι Άνω – Κάτω Πατησίων“. Την Τετάρτη 31/8, εκκενώθηκε και η κατάληψη “Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου“. Την Δευτέρα 4/9 βρέθηκε εκκενωμένο το στέκι της Αναρχικης κουηρ συλλογικότητας Καλιαρντά στη Νομική. Παράλληλα έγινε επίθεση στην κατάληψη στέγης Νοταρά 26 ενώ στις 4/9 έκοψαν για άλλη μια φορά το ρεύμα. Στις 30/9 το πρωί εκκενώθηκε η Κατάληψη Ευαγγελισμού στο Ηράκλειο Κρήτης ενώ έγινε και 4η απόπειρα εκκένωσης στο Στέκι Πολυτεχνείου.

    ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΕΚΚΕΝΩΝΟΝΤΑΙ

    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ


  • Πανό αλληλεγγύης για τον ολικό αρνητή στράτευσης Φ.Ι.

    , , ,

    Στις 4 Οκτώβρη ο σύντροφός Φ.Ι. δικάζεται στο στρατοδικείο του Ρουφ ως ανυπότακτος αφού δεν παρουσιάστηκε ποτέ στις τάξεις του ελληνικού στρατού για να παράξει υπηρεσία, κατά πως αξιώνει το κράτος.

    Συγκέντρωση – Μικροφωνική Κυριακή 1 Οκτώβρη 13.00 σταθμός Συγγρού Φιξ

    Περισσότερα για τη δίωξη του συντρόφου στο σύνδεσμο.


  • Για τις πλημμύρες στη Θεσσαλία…

    Η νεροποντή στη Θεσσαλία μας άφησε άναυδους, -ες, -α, γιατί για ακόμα μία φορά αφήνουμε τη λήθη να μας κυριεύει. Τα μπαζωμένα ρέματα μας παίρνουν συνεχώς…

    Ό,τι έγινε στη Θεσσαλία εύκολα και γρήγορα αποδόθηκε στην κλιματική «κρίση», από την κρατική και μιντιακή ρητορεία. Ευθύς αμέσως τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, ανάμεσα στις κραυγές «φιλάνθρωπης» ανησυχίας για νεκρές, πληγέντες, χαμένες περιουσίες και κατεστραμμένες ζωές (κανένας λόγος βέβαια για την τύχη των δεκάδων μεταναστών εργατών γης της περιοχής), φρόντιζαν παράλληλα να καθιστούν σαφές πως κράτος και τοπικοί παρατρεχάμενοι δεν είχαν καμία ευθύνη.Από την άλλη, η πλημμύρα στο θεσσαλικό κάμπο έδωσε επιπλέον την ευκαιρία για επικοινωνιακά και ψηφοθηρικά παιχνίδια εξουσίας. Ο σιχαμένος δήμαρχος Βόλου, Μπέος, που θέλει να ξεπουλήσει το νερό των βουνών της περιοχής, βγήκε να κάνει το σόου του με εμφιαλωμένα νερά, εκμεταλλευόμενος ακαριαία την ευκαιρία ψηφοθηρικής περιοδείας στην εκλογική του περιφέρεια. Από την άλλη, κυβερνητικά στόματα εξήγγειλαν δίχως περιστροφές ότι τα φαινόμενα αυτά θα επαναλαμβάνονται, ότι δεν θα κάνουν τίποτα, μόνο θα αποζημιώνουν… θα εφαρμόσουν δηλαδή την καλά εμπεδωμένη από την εποχή covid θανατοπολιτική των φιλανθρωπικών pass πετώντας όχι μόνο το ξεροκόμματο, αλλά και την ευθύνη στους από τα κάτω ατομικά, υποτιμώντας κι άλλο τις ζωές μας.

    Δεν εμπιστευόμαστε κανένα κράτος είτε «φιλελεύθερο», είτε «κοινωνικό» ή «όπως-θες-ονειρέψου-το» ότι θα μας σώσει. Μακρυά από λογικές εθελοντισμού και ανθρωπισμού, που συγκαλύπτουν τους καιροσκόπους διαχειριστές του κράτους, στεκόμαστε αλληλέγγυα δίπλα στους ανθρώπους και τα μη ανθρώπινα ζώα που πλήττονται. Την ίδια στιγμή ας αντισταθούμε στη λήθη των γεγονότων και στην επανάληψη των «έκτακτων συνθηκών». Μόνη απάντηση σε ό,τι μας βρήκε και σε ό,τι έρχεται η αντίσταση στα σχέδια τους για «πράσινη ανάπτυξη» και εκμετάλλευση της γης, του νερού και του αέρα. Μόνος συλλογικός φραγμός στην επέλαση του υπάρχοντος: η διαχείριση των τόπων μας από εμάς τα ίδια στη βάση της αυτοοργάνωσης και της αντι-ιεραρχίας μακριά από λογικές ανάθεσης και προεκλογικών υποσχέσεων. Οι συλλογικές μας απαντήσεις: η αμφισβήτηση των «απειλών» που μας παρουσιάζουν, η δημιουργία δομών αλληλοβοήθειας, ο αγώνας ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας.

    Ενάντια στην υποτίμηση και τη βία που δεχόμαστε

    Πάντα απροσάρμοστες, πάντα χειμαρρώδεις

    Ως μια ελάχιστη κίνηση αλληλεγγύης, από την Τέταρτη 13 έως Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου και από τις 6μ.μ. έως τις 10 μ.μ. ο χώρος της κατάληψης Σινιάλο (Καποδιστρίου 95, Αιγάλεω) θα είναι ανοιχτός για την συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης που θα σταλούν στη Θεσσαλία.

    Λίστα: Νερά ,Ξηρά τροφή, Κονσέρβες, Γάλατα, Χαρτί υγείας, Σερβιέτες, Γάζες και ελαστικούς επιδέσμους, Οξυζενέ, Betadine, Οινόπνευμα, Αντικουνουπικά σπρέι, Αντισηπτικά Φάρμακα, Παυσίπονα, Ταινίες και μηχανήματα μέτρησης σακχάρου, Καθαριστικά/απορρυπαντικά, Σκεπάσματα, σεντόνια και μαξιλαροθήκες, Πετσέτες, Παπούτσια, Σακούλες σκουπιδιών, Σφουγγάρια, Γαλότσες, Μάσκες, Γάντια, Γκαζάκια-καμινέτα, Μωρομάντηλα, Βρεφικές τροφές, Πάνες ενηλίκων, Παιδικά ρούχα, Μεταλλικές σκούπες, φαράσια & φτυάρια.

    Το Σάββατο θα σταλούν τα πρώτα πράγματα στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Καρδίτσας και θα ακολουθήσει ενημέρωση για τις ώρες που θα είναι ανοιχτός ο χώρος προκειμένου να συνεχιστεί η συλλογή αγαθών.

    ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ


  • Αλληλεγγύη στην κατάληψη “Βοτανικός Κήπος” και στο πάρκο Δρακοπούλου

    , ,

    Ένα καυτό πρωινό στις 24 Ιουλίου, ενώ μαίνονται φωτιές σε πολλά σημεία του ελλαδικού χώρου που καταστρέφουν ό,τι έχει απομείνει από δασική βλάστηση, ελεύθερα και οικόσιτα μη ανθρώπινα ζώα, σπίτια και ανθρώπους, οι μπάτσοι μαζί με τις μπουλντόζες του δήμου Πετρούπολης εισβάλλουν στην κατάληψη “Βοτανικός Κήπος”. Ήταν μία πράξη “κομβικής σημασίας” για την “τοπική κοινωνία” και για την εξασφάλιση της επανεκλογής του δημάρχου και των παρατρεχάμενων του δημοτικού συμβουλίου και των δημοτικών παρατάξεων…

    Είναι φανερό πως δήμαρχος χωρίς να κόψεις κάποια δέντρα δεν βγαίνεις! Το βλέπουμε χρόνια με δημάρχους που εκλέγονται επειδή ξεριζώνουν λόφους για να φυτέψουν ανεμογεννήτριες. Το είδαμε στο Αιγάλεω με την τσιμεντοποίηση του πάρκου Μπαρουτάδικο. Το βλέπουμε στο πάρκο Τρίτση όπου χρόνια επιχειρείται ο τεμαχισμός και η εμπορευματοποίησή του. Το είδαμε και λίγες βδομάδες πριν που ο Μπακογιάννης με παρουσία ΜΑΤ και φασιστών “και καλά κατοίκων” παγίδευσε με λαμαρίνες το μόνο σημείο πρασίνου στην Πατησίων, το πάρκο Δρακοπούλου. Φυσικά για να κόψει τα δεκαετή δέντρα και να φυτέψει θάμνους κάποιος φίλος εργολάβος, αλλά -γιατί όχι- και για να μην εμποδίζουν την επιτήρηση ενός ακόμα ανοιχτού χώρου. Το ίδιο επαναλαμβάνεται τώρα και στην Πετρούπολη με το πρόσχημα της ανέγερσης δημαρχείου.

    Προφανώς και τα δέντρα δεν είναι ο στόχος, αλλά τα παίρνει η μπάλα! Το πάρκο Δρακοπούλου, ο Βοτανικός Κήπος, όπως και άλλοι ανοιχτοί χώροι και καταλήψεις ενοχλούν! Ενοχλούν γιατί εκεί οι άνθρωποι συλλογικά ασχολούνται με θέματα που αφορούν την γειτονιά χωρίς να περιμένουν από τις δημοτικές αρχές ρουσφέτια, αντιδρούν στα σχέδια εκμετάλλευσης των τελευταίων ελεύθερων χώρων, αντιτίθενται στην “καινοτομία” της τσιμεντοποίησης των λιγοστών πια χώρων πρασίνου και στην παράδοσή τους στον βωμό της κατανάλωσης. Ενοχλούν γιατί συμβάλουν στην όξυνση του κοινωνικού και ταξικού αγώνα, γιατί εκεί η αυτοοργάνωση και οι σχέσεις ισοτιμίας αντιτάσσονται έμπρακτα στις κυρίαρχες δομές που μας θέλουν πειθήνια όντα παγιδευμένα στον ατομικισμό και έρμαια στα χέρια του κράτους ως απόλυτου ρυθμιστή των ζωών μας.

    Επειδή οι επίθεση απέναντι στους από τα κάτω είναι σφοδρή

    Επειδή οργανώνουν την εκμετάλλευση, την υποταγή και την εξόντωσή μας

    Με όπλα τους νόμους, την καταστολή, τον ρατσισμό, τον σεξισμό, τη φτώχεια, τους ιούς” και την “φωτιά”

    Στήνουμε τους δικούς μας χώρους ελευθερίας, φροντίδας και αγώνα

    εκεί όπου συναντιούνται οι επιθυμίες μας και η οργή μας

    που σχηματίζονται οι αγώνες και οι αντιστάσεις μας

    που χτίζονται σχέσεις ισότιμες με βάση την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια

    που προέχει η ανάγκη για συνάντηση, για επικοινωνία, για μοίρασμα, για δημιουργία χωρίς σκοπό το κέρδος

    εκεί που όλα είναι εφικτά!

    Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις και τους ελεύθερους χώρους

    Αλληλεγγύη στην κατάληψη “Βοτανικός Κήπος” και στο πάρκο Δρακοπούλου


  • Για τη δολοφονία του Ναχέλ: Η οργή ξεχειλίζει

    30/06/2023

    Στο Παρίσι, στο προάστιο Ναντέρ, στις 27 Ιουνίου το πρωί ακόμα ένας 17χρονος γάλλος αλγερινής καταγωγής, ο Ναχέλ δολοφονείται εξ επαφής μέσα στο αυτοκίνητό του από χέρι μπάτσου. Η επίσημη αφήγηση θα ήταν μη συμμόρφωση σε έλεγχο και άμυνα του μπάτσου εν ώρα υπηρεσίας. Η ύπαρξη όμως ενός βίντεο από περαστικό δεν άφησε χώρο στα παπαγαλάκια του συστήματος να βγάλουν για άλλη μία φορά το ρατσιστικό τους οχετό περί επικίνδυνου εγκληματία. Όχι βέβαια ότι δεν το επιχειρούν μέσα από τις φωνές των μίντια, του υπουργού εσωτερικών ή των “ανεξάρτητων πολιτών” που δίνουν την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση στην κλιμάκωση της κατασταλτικής αγριότητας και της εθνικιστικής πολιτικής. Η βία, ο ρατσισμός, ο εξευτελισμός και οι δολοφονίες από τους μπάτσους ειδικά προς τους κατοίκους των εργατικών, φτωχών και έγχρωμων γειτονιών του παρισιού είναι καθημερινή και κανονικοποιημένη. Δεκατρείς άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί το 2022 με δικαιολογία “αντίσταση κατά τη σύλληψη”. Η οργή ξεχειλίζει…Τα γαλλικά γκέτο των εξαθλιωμένων, αόρατων και περιθωριοποιημένων εξεγείρονται ξανά.

    Η κρατική δολοφονία απαντήθηκε άμεσα με άγριες συγκρούσεις στους δρόμους, οι οποίες εδώ και μέρες συνεχίζονται ασίγαστα. Οι δρόμοι πολλών πόλεων της Γαλλίας γεμίζουν από την οργή των διαδηλωτών/τριών επιστρέφοντας πίσω ελάχιστη από τη βία που δέχονται. Πυρπολήσεις κρατικών κτηρίων, ένοπλες επιθέσεις σε μπάτσους και οχήματα είναι η πραγματικότητα τις τελευταίες νύχτες, παρά τος απαγορεύσεις κυκλοφορίας. Η απάντηση του κράτους: άγρια καταστολή, συλλήψεις, χημικά, πλαστικές σφαίρες. Δεν μας εκπλήσσει τίποτα πια. Η αστυνομία είναι ταγμένη στο κράτος και είναι έτοιμη να σκοτώσει για να υπερασπιστεί τα αφεντικά της. Η δολοφονία του Ναχέλ δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, δεν είναι μία “παθογένεια” της γαλλίας, είναι η απτή έκφραση του ρατσιστικού κράτους, του εθνισκιστικού κοινωνικού φαντασιακού και του εμπεδωμένου σεξισμού σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Δεν μπορεί να αποκοπεί από τη δολοφονία του Εμπούκα από τη νιγηρία από τα ελληνικά φασιστικά σκουπίδια του Α.Τ. Ομονοίας, του Ρομ Κώστα Φραγκούλη για είκοσι ευρώ, της Zackie Oh από τη μαφία των καταστηματαρχών και των μπάτσων της Ομόνοιας, των μεταναστών στο ναυάγιο της Πύλου και πόσων άλλων ατόμων που η ζωή τους υποτιμάται ως ανάξια να βιωθεί στον θαυμαστό, λαμπερό κόσμο του καπιταλισμού, της λευκής υπεροχής και της πατριαρχίας.

    Όσο κι αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα στο χάρτη, η καρδιά μας φλέγεται μαζί με εκείνους/εκείνες/εκείνα που μάχονται για την έσχατη αξιοπρέπεια, για να περπατούν ελεύθερα. Η καρδιά μας σφίγγει σε μια γροθιά στέλνοντας ένα ελάχιστο σινιάλο αλληλεγγύης. Όλα στους δρόμους…

    Κράτος, μπάτσοι, δικαστές, αφεντικά, σεξιστές δολοφονούν

    Να μην αφήσουμε άλλη μία δολοφονία να περάσει στα ψιλά

    Στη μνήμη του Ναχέλ και όλων όσων χάθηκαν νωρίς


  • [Αγ. Ανάργυροι – Ίλιον – Πετρούπολη] Αντιεκλογικές παρεμβάσεις

    15/06/2023

    Σε μια περίοδο διαρκούς επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού καλούμαστε να σβήσουμε από τη μνήμη μας όσα εγγράφηκαν τα τελευταία χρόνια πάνω μας, συμμετέχοντας στο καλογυρισμένο σήριαλ των εκλογών. Η ψευδαίσθηση ενεργού συμμετοχής και το παζάρι ελπίδας έρχονται να αποκρύψουν το αυτονόητο…

    Ό,τι χαρτί και να τραβήξεις σε κάθε 21 (Μάη), καίγεσαι…

    …το κράτος έχει συνέχεια

    Οι εκλογές έρχονται για ακόμα μία φορά να εκτονώσουν τη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στη βίαιη επίθεση που εξαπολύεται στους «από τα κάτω» από κράτος και κεφάλαιο. Ασκήσεις πειθαρχίας λόγω της covid-19, αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων – λάστιχο προς όφελος των αφεντικών, σπίτια με κομμένο ρεύμα, εξώσεις, «ακρίβεια» που οριοθετεί τις ανάγκες μας υποτιμώντας βίαια τις ζωές μας, αξιοποίηση του πολέμου στην ουκρανία ως διαρκές επιχείρημα για τις «κρίσεις» που μας παρουσιάζουν, μηδενική ανοχή σε κάθε φωνή αντίστασης, ωμή καταστολή, κρατικές δολοφονίες όσων κρίνονται ως «περισσευούμενοι» (Κ. Φραγκούλης). Το έγκλημα στα Τέμπη, οι καθημερινές δολοφονίες μεταναστών στους φράχτες και στη θάλασσα, εργατριών στα κάτεργα, γυναικών και ατόμων που δεν επιτελούν τα κυρίαρχα πρότυπα αρρενωπότητας, οι καθημερινοί «μικροί» θάνατοι, είναι η απόδειξη ότι για το καπιταλιστικό σύστημα και τους κρατικούς διαχειριστές του είμαστε όλοι, όλες και όλα αναλώσιμα.

    Οι εκλογές επιτάσσουν την κοινωνική ειρήνευση και την εθνική συσπείρωση. Μας βομβαρδίζουν με δημοσκοπήσεις, ψευτο-ιδεολογικές συγκρούσεις των κυρίαρχων κομμάτων για το ποιος θα λάβει τη μερίδα του λέοντος, με υποσχέσεις για «λιγότερη» υποτίμηση των ζωών μας, με ελπίδες για «καλύτερη διακυβέρνηση». Μας επιβάλλουν να ξεχάσουμε ό,τι μας απασχολεί έξω από τη σφαίρα των εκλογών και τη λογική της ανάθεσης. Ασκήσεις συναίνεσης σε ένα σύστημα που μένει το ίδιο. Ένα σύστημα που γεννά και θρέφει το φασισμό, την ίδια στιγμή που προωθεί ρύθμιση – μπλόκο κόμματος, για να διαφυλάξει τη δημοκρατία του.

    Όποιος κι αν είναι ο διαχειριστής του συστήματος,

    τι θα αλλάξει για εμάς την επόμενη μέρα;

    Οι συγκεντρώσεις και οι πορείες που ακολούθησαν το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, οι ματαιώσεις πλειστηριασμών, οι μαζικές απεργίες, οι εστίες εξέγερσης σε πολλά σημεία του πλανήτη (από το ιράν μέχρι τη γαλλία και το ισραήλ), δείχνουν ότι η αντίσταση είναι ένα μονοπάτι που δεν οδηγεί σε κάποιο εκλογικό κέντρο. Είναι ο μόνος δρόμος ενάντια στην υποβάθμιση των ζωών μας. Ας μην αφήσουμε την οργή μας να μετατραπεί σε εκλογική αυταπάτη, σε ψήφους διαμαρτυρίας ή ευθύνης, σε φόβο ακυβερνησίας ή αδιεξόδου.

    Συνειδητή αποχή από τις εκλογές

    Αυτοοργάνωση στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια

    Συνελεύσεις, κοινότητες αγώνα, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια


  • [αντιεκλογική αφίσα] Ό,τι χαρτί και να τραβήξεις σε κάθε 21 (Μάη), καίγεσαι…

    5/05/2023

    Σε μια περίοδο διαρκούς επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού καλούμαστε να σβήσουμε από τη μνήμη μας όσα εγγράφηκαν τα τελευταία χρόνια πάνω μας, συμμετέχοντας στο καλογυρισμένο σήριαλ των εκλογών. Η ψευδαίσθηση ενεργού συμμετοχής και το παζάρι ελπίδας έρχονται να αποκρύψουν το αυτονόητο…

    Ό,τι χαρτί και να τραβήξεις σε κάθε 21η, καίγεσαι…

    …το κράτος έχει συνέχεια

    Οι εκλογές έρχονται για ακόμα μία φορά να εκτονώσουν τη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην βίαιη επίθεση που εξαπολύεται στους «από τα κάτω» από κράτος και κεφάλαιο. Ασκήσεις πειθαρχίας λόγω της covid-19, αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων – λάστιχο προς όφελος των αφεντικών, σπίτια με κομμένο ρεύμα, εξώσεις, «ακρίβεια» που οριοθετεί τις ανάγκες μας υποτιμώντας βίαια τις ζωές μας, αξιοποίηση του πολέμου στην ουκρανία ως διαρκές επιχείρημα για τις «κρίσεις» που μας παρουσιάζουν, μηδενική ανοχή σε κάθε φωνή αντίστασης, ωμή καταστολή, κρατικές δολοφονίες όσων κρίνονται ως «περισσευούμενοι» (Κ. Φραγκούλης). Το έγκλημα στα Τέμπη, οι καθημερινές δολοφονίες μεταναστών στους φράχτες και στη θάλασσα, εργατριών στα κάτεργα, γυναικών και ατόμων που δεν επιτελούν τα κυρίαρχα πρότυπα αρρενωπότητας, οι καθημερινοί «μικροί» θάνατοι, είναι η απόδειξη ότι για το καπιταλιστικό σύστημα και τους κρατικούς διαχειριστές του είμαστε όλοι, όλες και όλα αναλώσιμα.

    Οι εκλογές επιτάσσουν την κοινωνική ειρήνευση και την εθνική συσπείρωση. Μας βομβαρδίζουν με δημοσκοπήσεις, ψευτο-ιδεολογικές συγκρούσεις των κυρίαρχων κομμάτων για το ποιος θα λάβει τη μερίδα του λέοντος, με υποσχέσεις για «λιγότερη» υποτίμηση των ζωών μας, με ελπίδες για «καλύτερη διακυβέρνηση». Μας επιβάλλουν να ξεχάσουμε ό,τι μας απασχολεί έξω από τη σφαίρα των εκλογών και τη λογική της ανάθεσης. Ασκήσεις συναίνεσης σε ένα σύστημα που μένει το ίδιο. Ένα σύστημα που γεννά και θρέφει το φασισμό, την ίδια στιγμή που προωθεί ρύθμιση – μπλόκο κόμματος, για να διαφυλάξει τη δημοκρατία του.

    Όποιος κι αν είναι ο διαχειριστής του συστήματος, τι θα αλλάξει για εμάς την επόμενη μέρα;

    Οι συγκεντρώσεις και οι πορείες που ακολούθησαν το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, οι ματαιώσεις πλειστηριασμών, οι μαζικές απεργίες, οι εστίες εξέγερσης σε πολλά σημεία του πλανήτη (από το ιράν μέχρι τη γαλλία και το ισραήλ), δείχνουν ότι η αντίσταση είναι ένα μονοπάτι που δεν οδηγεί σε κάποιο εκλογικό κέντρο. Είναι ο μόνος δρόμος ενάντια στην υποβάθμιση των ζωών μας. Ας μην αφήσουμε την οργή μας να μετατραπεί σε εκλογική αυταπάτη, σε ψήφους διαμαρτυρίας ή ευθύνης, σε φόβο ακυβερνησίας ή αδιεξόδου.

    Συνειδητή αποχή από τις εκλογές

    Αυτοοργάνωση στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια

    Συνελεύσεις, κοινότητες αγώνα, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια

    Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο σε μορφή pdf


  • [Ίλιον-Άγ. Ανάργυροι] Παρέμβαση ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας

    20/03/2023

    Το Σάββατο 18/3 βγήκαμε στους δρόμους του ιλίου και των αγίων αναργύρων πραγματοποιώντας παρέμβαση ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μοιράστηκαν κείμενα, αναρτήθηκε πανό και κολλήθηκαν χαρτοπανό για το φαινόμενο της λεγόμενης “ακρίβειας” και για την “ανάπτυξη” που θα φέρει το μετρό στη γειτονιά μας μαζί φυσικά με τα αυξημένα ενοίκια. Ακόμα, φροντίσαμε να στολίσουμε τους δρόμους με αυτοκόλλητα (https://athens.indymedia.org/post/1624258/), ενώ παράλληλα κολλήθηκε η αφίσα που βγήκε από τον Συντονισμό Αναρχικών συλλογικοτήτων, φεμινιστικών ομάδων και συντροφισσών τον Φλεβάρη του 2023 με αφορμή την υπόθεση trafficking της Ηλιούπολης (https://athens.indymedia.org/post/1623763/).

    Στον αστερισμό μιας ακόμα κρατικής δολοφονίας, αυτής του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, με το θάνατο 57 ανθρώπων, μας είναι ξεκάθαρο -με όλο και πιο ωμό τρόπο- ότι για το καπιταλιστικό σύστημα και τους κρατικούς διαχειριστές του είμαστε όλοι, όλες και όλα αναλώσιμα. Οι ζωές μας μετράνε τόσο, όσο δεν κοστίζουν κάτι στο υπάρχον σύστημα. Το δόγμα της ατομικής ευθύνης εφαρμόζεται για άλλη μία φορά, πιστώνοντας το λάθος σε ένα μόνο άτομο, την ίδια στιγμή που ολόκληρη η δομή του σιδηροδρομικού δικτύου ήταν επισφαλής. Σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Δεν μας εκπλήσσει όμως τίποτα.

    Η ολοένα και εντεινόμενη φτωχοποίηση των ζωών μας, είναι ένα ακόμη επεισόδιο του κοινωνικο-ταξικού πολέμου, που στην πλέον ξεδιάντροπη μορφή του οδηγεί σε βίαιες εξώσεις κατοικιών, στο παρηγορητικό μοντέλο ελεημοσύνης των διαφόρων pass λίγων ευρώ σαν παρηγοριά στον άρρωστο. Και από εκεί, στην μηδενική ανοχή προς οποιαδήποτε φωνή αντίστασης υψώνεται, μέχρι τις δολοφονίες για λίγα ευρώ, όπως του Κώστα Φραγκούλη και πρόσφατα στη δολοφονία των 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Απόδειξη ότι μπροστά στα κέρδη όλες οι ζωές των από τα κάτω τζογάρονται ασύστολα από τα κράτη και τους διαχειριστές τους. Το έγκλημα στα Τέμπη δεν μας λυπεί, δεν μας σοκάρει. Μας οργίζει. Για το καπιταλιστικό σύστημα είμαστε αναλώσιμα νούμερα στη στατιστική τους. Να γίνουμε εκείνο το στατιστικό λάθος που θα τους συντρίψει.

    ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

    Μπορείτε να κατεβάσετε τα αρχεία σε μορφή pdf


  • Αυτοκόλλητα ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας

    15/03/2023

    Μπορείτε να κατεβάσετε τα αρχεία σε pdf


  • [Πετρούπολη – Ίλιον] Ανάρτηση πανό ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας

    22/02/2023

    Η «ακρίβεια» δεν είναι φυσικό φαινόμενο

    Οι ανατιμήσεις και το αυξημένο κόστος ζωής δεν βιώνεται το ίδιο σε όλες τις γειτονιές…

    Η «ακρίβεια» είναι επίθεση στην τάξη μας

    Οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.

    Στο όνομα άλλης μίας «κρίσης» διευρύνεται η φτωχοποίησή μας συμβάλλοντας στην περαιτέρω υποβάθμιση των ζωών μας. Η λεγόμενη «ακρίβεια» των προϊόντων, των καυσίμων, του ρεύματος είχε ως αιτία την αύξηση των τιμών της ενέργειας πολύ πριν τον πόλεμο της Ουκρανίας. Δεν ξεχνάμε το χρηματιστήριο ενέργειας επί κυβέρνησης σύριζα και την περσινή ρήτρα αναπροσαρμογής, τις δικαιολογίες για μείωση της παραγωγής και της διακίνησης προϊόντων λόγω της covid-19…

    Το χρήμα ανακυκλώνεται, οι φόροι γεμίζουν τα κρατικά ταμεία και ενόψει εκλογών μας γυρίζουν κάποια ψίχουλα μέσω των καλά εμπεδωμένων από την εποχή covid-19 φιλανθρωπικών μέτρων…. Τα γνωστά pass μαζί με το καλάθι του νοικοκυριού μας υποδεικνύουν ποιες ανάγκες μπορούμε να έχουμε οι «από τα κάτω» και μέχρι που φτάνει το χέρι μας.

    Να μην αφήσουμε το κράτος να είναι ο ρυθμιστής των αναγκών και της ζωής μας.

    Να πάρουμε πίσω την κλεμμένη μας ζωή.

    Η αλληλεγγύη δεν είναι επιδόματα από τις κυβερνήσεις

    Στις γειτονιές ο ένας πλάι στην άλλη να εξαφανίσουμε τις «κρίσεις»


  • [Άγ. Ανάργυροι] Πανό αλληλεγγύης στον σύντροφο Θ. Χατζηαγγέλου

    2/01/2023

    Αναρτήθηκε πανό στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων, ως ελάχιστη κίνηση αλληλεγγύης στον σύντροφο Θάνο Χατζηαγγέλου, απεργό πείνας και δίψας από 19/12/2022, ημέρα της εκδικητικής μεταγωγής του από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Νιγρίτας, εξαιτίας της ενεργού συμμετοχής του στον αγώνα των κρατουμένων κατά του νέου σωφρονιστικού κώδικα που επιφυλάσσει ακόμα χειρότερες συνθήκες σε όσες, όσους, όσα βιώνουν τον εγκλεισμό.

    ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΓΩΓΕΣ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ

    ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΣΙΓΗ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

    ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΘΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ

    ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

    ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ


  • Αφίσα – Η κρατική βία απλώνεται εκθετικά πάνω μας

    21/12/2022

    Η κρατική βία απλώνεται εκθετικά πάνω μας

    H κατασταλτική φρενίτιδα των τελευταίων μηνών προσπαθεί να επιβάλει σιγή νεκροταφείου, να τσακίσει κάθε μορφή αντίστασης όσων τολμούν να σηκώσουν κεφάλι στη σύγχρονη ολοκληρωτική καπιταλιστική διαχείριση. Από το κέντρο μέχρι τα προάστια, το κράτος επενδύει στην επιβολή του τρόμου και την εξάπλωση φοβικών αντανακλαστικών με την αστυνομική διαχείριση κάθε κοινωνικού ζητήματος.

    Στην εποχή των αλλεπάλληλων κρίσεων και της μόνιμης συνθήκης έκτακτης ανάγκης, η καταστολή είναι το μοναδικό αντίδοτο για τη διασφάλιση της συστημικής ομαλότητας. Εκκενώσεις καταλήψεων, που έμπρακτα αμφισβητούν την ιδιοκτησία στεγάζοντας αγώνες, απελευθερωμένες σχέσεις, συλλογικοποιώντας την ανάγκη στέγασης. Απαγορεύσεις και χτύπημα διαδηλώσεων και απεργιών, κατάλοιπο των πειθαρχήσεων και της στρατοπεδικής ζωής που επιχειρήθηκαν με πρόσχημα την covid-19. Εγκλεισμός μεταναστών/στριών στα στρατόπεδα και καθημερινές δολοφονίες στα σύνορα νομιμοποιημένες από τη σταθερή διάχυση εθνικιστικής και μιλιταριστικής ρητορείας. Άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, νέος σωφρονιστικός κώδικας, αστυνομοκρατία γειτονιών με τις πλάτες δημοτικών αρχών με πρόσχημα την ανάπτυξη.

    Η καταστολή μεθοδεύεται απέναντι σε όσα δεν χωράνε στην έμφυλη, εθνική, ταξική κανονικότητα. Στις φτωχές, τους αποκλεισμένους, τα απείθαρχα, που δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από τη νομιμοφροσύνη. Για αυτό και η αστυνομία πυροβολεί στο ψαχνό με κάθε ευκαιρία. Ένα χρόνο μετά την καταδίωξη και δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη στο Πέραμα, το σκηνικό επαναλήφθηκε αυτή τη φορά και στη Θεσσαλονίκη με τον πυροβολισμό στο κεφάλι του 16χρονου ρόμ Κώστα Φραγκούλη, ο οποίος κατέληξε λίγες μέρες μετά βρισκόμενος σε κώμα. Δεν είναι ούτε μεμονωμένο περιστατικό ούτε “κακιά στιγμή” ενός μπάτσου δολοφόνου. Είναι η διαχείριση που επιφυλάσσει το κράτος για όσα δεν ταιριάζουν στα κυρίαρχα πρότυπα του νόμου και της τάξης, για όσες αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμες, για όσους δεν θέλουν να συνηθίσουν τη διαρκή τους υποτίμηση.

    ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

    ΝΑ ΟΡΘΩΣΟΥΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΡΟΜΑ

    Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο σε μορφή pdf


  • Ανάρτηση πανό για τη δολοφονία του Κώστα Φραγκούλη

    23/12/2022

    Ανάρτηση πανό στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων ως ένδειξη αλληλεγγύης στις εξεγερμένες κοινότητες των Ρομά για την δολοφονία του Κώστα Φραγκούλη από σφαίρα μπάτσου.

    Τα λαμπάκια σας δεν μας τυφλώνουν…

    ΡΟΜΑ ΚΑΙ ΜΠΑΛΑΜΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

    ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

    ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

    ΝΑ ΟΡΘΩΣΟΥΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΡΟΜΑ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΤΟΥΣ